6 - خاندان رسالت ، همسنگ قرآن كريمند ، چنان كه حديث ثقلين ، كه مورد اتفاق است ، ميگويد : « قرآن و عترت ، حتى براى « يك لحظه » از يكديگر جدا نميشوند ، تا در كنار حوض كوثر ، برسول اللّه ( ص ) درآيند . » پس ، ايشان ، پيشوايان هدايتند ، و مثلشان - در نجات دادن بشر ، از وادى گمراهى و سرگردانى و نادانى ، بسوى زندگى سعادتمند - مثل قرآن كريم است . 7 - دوستى ايشان « محّك » ايمان است ، همچنانكه در حديث صحيح و ثابت ، فرمود : « اى على ، ترا جز مؤمن ، دوست نميدارد ، و جز منافق ، دشمن تو نيست » « لا يحبّك الّا مؤمن ، و لا يبغضك الّا منافق » و همچنين احاديث صحيح و حسن ديگرى كه مفادشان اينست . و اين همان ولايتى است كه صد هزار يا بيشتر از صحابهء رسولخدا ( ص ) ، على عليه السلام را بدان تهنيت و مباركباد گفتند ، روزيكه « عمر » در تهنيتش گفت : « به‌به ! اى پسر ابو طالب ، مولاى من و مولاى هر مرد و زن مؤمن ، شدى » « بخ بخ ! يابن ابيطالب ، أصبحت مولاي و مولى كل مؤمن و مؤمنة » و اين همان ولايتى است كه در روايت حفاظ - دارقطنى ، ابن سمّان ، محب طبرى و ديگران - آمده ، كه دو نفر عرب باديه‌نشين ، بمرافعه ، نزد عمر آمدند . و عمر ، بعلى عليه السلام گفت : « اى ابو الحسن ، ميان اين دو داورى كن » على ( ع ) بين آن دو حكم كرد ، يكى از آنان ( بطعنه ) گفت : « آيا اين ، بين ما حكم مىكند ؟ ! » عمر ، از جاى پريد و گريبان او را گرفت و گفت : « واى بر تو ! نميدانى اين كيست ، اين مولاى من و مولاى هر مؤمنى است ،